Follow Me

Close

Een mooie herfstdag in het Arboretum van Bokrijk. Hilde Theunis en ik zitten op een lange bank in een houten prieel. Zonnestralen landen op het gras vlakbij. Het is rustig hier, in deze uithoek van het park, langs de groene zoom van bomen.
Soms is er het gebrom van een vliegtuigje dat laag overvliegt of horen we de uitbundige kreet van een kind. Verder alleen vogelgezang. “Die vogelkes fluiten nog goed, hé?”, merkt Hilde op.
Ze vertelt mij over verwondering. Over wat het voor haar betekent. Tussendoor stiltes latend en genietend van de schoonheid van deze plek.


Uitgebloeid bloemscherm met spinnenweb glinsterend in de zon.
Foto: Hilde Theunis

Klik hier om meer te lezen
  • 1 December 2020

Els Peeters plaatst regelmatig een mooi stukje op Facebook over haar Keukentafelgesprekken en zo. Ik ben fan van haar schrijfstijl. Ze schrijft op een manier waaruit heel dikwijls verwondering blijkt. Daarnaast is Els een goede observator en kijkt ze met een heel aparte blik naar dingen en naar mensen. Ze is biologe van opleiding en ook al gaf ze haar leven een andere wending, toch is de wetenschap nooit ver weg.

Toen Els op een dag in april het logo van mijn zaak (Verhaallijnen) met mijn voornaam verweefde (zelf had ik de link nog niet gelegd), wist ik het: zij krijgt een plek in mijn blog, als verwonderaar. Als ze dat wou natuurlijk. Bescheiden als ze was twijfelde Els of dit wel iets voor haar was, maar na een innerlijke conversatie tussen ‘rede’ en ‘gevoel’ vond ze het wel goed. #happyme

Zonsopgang
Zonsopgang.

Klik hier om meer te lezen
  • 29 May 2019
Don`t copy text!