Follow Me

Close

Zesenveertig jaar geleden stond ik tussen witte bloesem. Het gras kniehoog.
Wat voelde en dacht ik op dat moment waarop ik naar de persoon met de polaroid camera keek? Ik vraag het me af.

Als kind hield ik al van bloesem.
In de kleine boomgaard van de basisschool, waar onze juf ons mee naartoe nam voor een buitenles over bloemen, ontdekte ik de pracht van wit-roze appelbloesem. Ik moet een jaar of acht geweest zijn tijdens dit moment van grootse verwondering.

Anno 2020 is die verwondering er nog steeds. En misschien was-ie er ook al in 1974. Ik kan me goed voorstellen dat ik ook toen al naar al die bloemetjes wees en zei: “Kijk, ooh!” 😊


Bernadet Wehenkel
Tussen de bloesem – april 1974.
Klik hier om meer te lezen
  • 26 April 2020

De lente roept herinneringen op, aan warme lentedagen in een ver verleden.

Wilg

Met hun lange, buigzame twijgen vol fris limoengroen blad zijn treurwilgen voor mij herauten van een nieuwe lente.

Ik herinner mij een mooie dag bij mijn grootmoeder. In de hoek van het rechthoekige lapje grond naast haar huis, stond een treurwilg. Met twijgen die, als lang haar, voorovervielen en reikten naar het gras. Sterke twijgen die, als je er enkele bundelde, het gewicht van een kind verdroegen.

Klik hier om meer te lezen
  • 13 April 2020
Don`t copy text!