Follow Me

Close

Aan het eind van de dag mijn wandelschoenen aantrekken en de rust van weides en holle wegen opzoeken, nooit heb ik daar meer van genoten dan tijdens de voorbije maanden.

Toen mijn wereld in maart verkleinde, gaven die wandelingen, dat kijken naar zonsondergangen vanop de top van de heuvel, mij een gevoel van vrijheid. Van dankbaarheid ook, omdat het zomaar kon.


Zonsondergang boven Borgloon.
Klik hier om meer te lezen
  • 20 May 2020

Zesenveertig jaar geleden stond ik tussen witte bloesem. Het gras kniehoog.
Wat voelde en dacht ik op dat moment waarop ik naar de persoon met de polaroid camera keek? Ik vraag het me af.

Als kind hield ik al van bloesem.
In de kleine boomgaard van de basisschool, waar onze juf ons mee naartoe nam voor een buitenles over bloemen, ontdekte ik de pracht van wit-roze appelbloesem. Ik moet een jaar of acht geweest zijn tijdens dit moment van grootse verwondering.

Anno 2020 is die verwondering er nog steeds. En misschien was-ie er ook al in 1974. Ik kan me goed voorstellen dat ik ook toen al naar al die bloemetjes wees en zei: “Kijk, ooh!” 😊


Bernadet Wehenkel
Tussen de bloesem – april 1974.
Klik hier om meer te lezen
  • 26 April 2020

Vorige week schreef ik een inleiding voor dit blogbericht.
Die schrapte ik weer.

Ik twijfelde ook enkele dagen of ik dit bericht wel zou publiceren.

En vandaag besloot ik dat het perfect past binnen de ontdekking van je eigen streek (mocht je in Borgloon wonen). Plus: de schoonheid van de lente kan niet genoeg getoond worden. 😊


Witte bosanemoon
Witte bosanemoon.
Klik hier om meer te lezen
  • 23 March 2020
Don`t copy text!