Follow Me

Close

Een experiment, dat was het, die eerste Virtuele Verrassende Blogwandeling vandaag. Zoeken en uittesten, filmpjes goedkeuren en posten of toch maar beter afkeuren en wissen.

Een Verrassende Blogwandeling zonder deelnemers. Voor de eerste keer alleen Stef en ik, samen op stap. In de Grote Beemd, een beekvallei in home town Wellen. Tijdens een dichtbij-wandeling vol verrassingen. Wat ons verraste, vind je terug in onze foto’s.

Wie ooit deelnam aan een Verrassende Blogwandeling weet dat de filmpjes hieronder waarheidsgetrouw zijn. Ik ben gewoon mezelf. 😊


Geel nagelkruid
Geel nagelkruid
Klik hier om meer te lezen
  • 24 May 2020

Aan het eind van de dag mijn wandelschoenen aantrekken en de rust van weides en holle wegen opzoeken, nooit heb ik daar meer van genoten dan tijdens de voorbije maanden.

Toen mijn wereld in maart verkleinde, gaven die wandelingen, dat kijken naar zonsondergangen vanop de top van de heuvel, mij een gevoel van vrijheid. Van dankbaarheid ook, omdat het zomaar kon.


Zonsondergang boven Borgloon.
Klik hier om meer te lezen
  • 20 May 2020

Zesenveertig jaar geleden stond ik tussen witte bloesem. Het gras kniehoog.
Wat voelde en dacht ik op dat moment waarop ik naar de persoon met de polaroid camera keek? Ik vraag het me af.

Als kind hield ik al van bloesem.
In de kleine boomgaard van de basisschool, waar onze juf ons mee naartoe nam voor een buitenles over bloemen, ontdekte ik de pracht van wit-roze appelbloesem. Ik moet een jaar of acht geweest zijn tijdens dit moment van grootse verwondering.

Anno 2020 is die verwondering er nog steeds. En misschien was-ie er ook al in 1974. Ik kan me goed voorstellen dat ik ook toen al naar al die bloemetjes wees en zei: “Kijk, ooh!” 😊


Bernadet Wehenkel
Tussen de bloesem – april 1974.
Klik hier om meer te lezen
  • 26 April 2020
Don`t copy text!